Theatermaken is volgens Piepschuim spanning opzoeken. Spanning bestaat of ontstaat daar waar eenheden elkaar raken of botsen. Precies in het brandpunt van deze crash ontstaat spanning en daarmee maakt Piepschuim theater. Door twee of meer zaken bijeen te persen die op het eerste oog niets met elkaar te maken hebben en zelfs niet bij elkaar passen, ontstaat er een nieuwe betekenislaag en een nieuw verhaal. Piepschuim heeft hiermee een eigen uitdrukkingsvorm, of taal ontwikkeld. Wat er botst, welke grootheden elkaar raken, verschilt per voorstelling, scène en lied.

De inzet van de voorstellingen voor het voortgezet onderwijs sluit naadloos aan bij de ambitie van CKV: Drempelverlagend te werken en het bezoek van culturele activiteiten, ook op langere termijn, te stimuleren. Dit betekent in de praktijk dat Piepschuim voorstellingen maakt die behalve prikkelen, en mogelijk zelfs verwarren, ook raken en de leerlingen laten lachen. Er zal geen inhoudelijke knieval gedaan worden. De jarenlange onderwijservaring en lesbevoegdheid van tekstschrijver en componist Cor Burger maken dat de leerlingen geraakt worden en aangesproken worden op een wijze die werkt. Piepschuim neemt zijn (jeugdige) kijkers serieus, en maakt nadrukkelijk geen kindervoorstellingen.